فضای مجازی

امروزه که همگی از فضای مجازی استفاده می‌کنیم، مرزها و حریم‌های شخصی دچار تحولات عجیب و غریبی شده است.
اگر عضو شبکه‌ی اجتماعی باشیم و هیچ چیزی برای تسهیم نداشته باشیم و هیچ بازخوردی نسبت به پُست‌های دوستانمان نشان ندهیم، شاید برچسب هویج فِرِند(دوست چغندر) به ما چسبنده شود و به تدریج بسته به ظرفیت افراد از لیست تماس‌های افراد حذف شویم.
اگر مطالب زیادی به اشتراک بگذاریم و در این اشتراک‌گذاری تنوع سلایق دنبال‌کنندگان را در نظر نگیریم، باز هم کنار گذاشته می‌شویم.
حتی اگر تعادل را رعایت کنیم وگزیده مطلب بگذاریم و افراد را گزیده در پیجمان داشته باشیم، باز هم از آفاتِ دیگرِ فضای مجازی در امان نیستیم.
به عنوان مثال، مطالب غمگین بگذاریم به افسردگی قضاوت می‌شویم، اگر مطالب شاد بگذاریم چشم می‌خوریم و همه فکر می‌کنند زندگیمان گل و بلبل است!
با تمامی این تبعات نمی‌توان عضو شبکه‌های اجتماعی نبود و یا از فضای مجازی استفاده نکرد.
راهکار این است که درجه‌ی حساسیتمان را نسبت به مطالبِ در جریانِ فضای مجازی کاهش دهیم و هیجانات احساسیمان را در این زمینه کنترل کنیم.
راهکار بعدی این است که سعی کنیم واقعا خودمان باشیم، با کمترین آسیبی که متوجه دیگران شَوَد؛ یعنی اگر مطالب دوستی را نمی‌پسندیم و این به مدت شش ماه است که ادامه دارد، به نظرم آنفالو کردن مناسب‌تر است تا میوت کردن!
برای پُست‌ها یا آنلاین بودن و پاسخگو نبودن و این قبیل موارد، توضیحی به کَسی بدهکار نیستیم؛ ولی یادمان باشد که بی‌توجهی، تاخیر پاسخ و بسیاری از این قبیل موارد برای افرادی که دوست واقعیمان(نه فقط در محیط مجازی) محسوب می‌شوند، در طولانی مدت و با تکرار، دلسردکننده و فاصله‌زا خواهد بود.