من‌کجا، عشق‌کجا؟!

تنیده بودم به تنهایی خویش                 مرا تو به اغوا، به بی‌راهه بُردی

نگاهت به من خیره کردی                       چه حرف‌هایی ناگفته، از سینه گفتی

مرا غرق دنیای بی‌اعتباری                      برایم ز پروانه‌ها قصه گفتی

منِ نابلد دست و پا می‌زدم تا                 تو اما چه قابل مرا خفته، گفتی

جهانم پر از بی‌کَسی بود                         تو فهمیدی و تیز دندان بشُستی

منِ دربه‎در، به تن زخم روزگار                به خود آمدم تا که، چنگک فشردی

دلم شرحه شرحه ز زخم تو و او             تو اما چه رندانه سر بر قفا بِبُردی

چُنان رفتی و پشت بر من بکَردی             که گویی از اول نبودی و نیستی

توآنچنان، زخم برِ من زدی که نفس         نتاند برآید برِ سرکوب تو خَس