تاریخ ثبت مطلب: ساعت۰۹:۲۳ ق.ظ -روز ۱۳۹۵/۱۱/۲۲
نظردهی (0) تعداد نظرات
(92) بازدید

عشق


هرشخصی به گونه ای خاص و منحصر به فرد به خودش عشق رو درک می کنه

یکی با قدم زدن زیر بارون بدون چتر...

یکی دیگه بانفس کشیدن های گرم توسرما و برف زمستون ...

اون یکی با کمک کردن به دیگران و شادی دیگری و ایثار...

بوسیدن، درآغوش گرفتن، نوازش کلامی و لمسی ... همگی نشانه هایی از عشق هستند...

وقتی عشق رو تو وجودت زنده نگه داری، حتی گاهی می بینی عتاب و خشم طرف مقابت هم بروزی از عشق می شه ...

شاید یکی هم باشه که عشق رو تو خلوتش پیدا کنه... توشبای بی خوابی و خستگی که از فرت تنهایی می خواد داد بزنه و بشکنه ... یکهو این حسش تبدیل می شه به یه حس عمیق، آروم و امن حضور ...

به نظر من عشق همه جا حضور داره، تو وجود همه انسانها هست و اصلا هم کم وزیاد و کوچیک و بزرگ نداره ...

اون ظرفی که باعث بروزش می شه متفاوته ... و اینجوری به نظر ماها میاد که یکی عاشق تره و یکی دیگه نه ...

و کوچیک بودن ظرف عشقمون رو نگذاریم به پای بی عشقی ...

عشق همیشه هست، و اونه که از رگ گردن به من نزدیک تره و به هیچ قیمتی نخواهم گذاشت درد حجابی بشه برای دیدن این وجود خواستنی و زیبا ...

همیشه مهربان خواهم بود، همواره دوست خواهم داشت حتی درشرایطی که به نظر می رسه همه وجودها خالی اند از عشق ... چون قاطعانه ایمان دارم به حضورت، به وجودت و به بی کرانگی عشقت ...